نساجی مازندران صنعت مظلومی است که طی چند دهه گذشته با تغییر دولتها، دستخوش تغییرات شد... بُرههای دولتی شد و زمانهای خصوصی... و اینک نیز تحت قیومیت "هیات حمایت از صنایع" است.
تعطیلی کشتارگاههای سنتی اقدامی شجاعانه و پروسهای سلامت محور بوده که طی یکسال گذشته در دستور کار متولیان امر در مازندران قرار گرفته است اما در این بین بودند مسئولینی که با این اقدام مخالفت و دست به ذبح قانون و سلامت زدند.
عادت دارم روایتهای خبری را از ابتدا قلم بزنم و خواننده را از اول ماجرا با خود همراه کنم اما این گزارش اینگونه نیست و میخواهم اول، آخر داستان را بگویم.
دوست دارم باد پاییزی نکا صدایم را برساند به ساحت مسئولان ارشد این خطه. بخواهم از آنها که شنواتر باشند و فعالان حوزه صنعت را دریابند تا نخبههای مازندران از صرافت مهاجرت بیفتند و سرنوشت تولید این استان، سرنوشتِ تلخِ سهرابِ شاهنامه نباشد.
سورپرایز شدیم. سورپرایزی غمناک. ساعت ۱۰ صبح از فرط گیجی و ناباوری میخندیدیم. برق رفت و سلام علیکمان با کارکنان "نشر وارش" ساری آمیخته شد به تاریکی و کتابگردی مدیران فرهنگی مازندران ماند و جهانِ کتاب و روشنایی که نبود.
از نساجی شماره یک رد میشویم، از جلوی نساجی شماره دو هم همینطور. پشت شیشه سمندی درشت نوشته؛ "قصهاش دراز است...". تلخندی میزنم. مقصدمان، کارخانه نساجی شماره سه است.
هرساله آغاز سال تحصیلی در شهرها و روستاها در مدرسه منتخبی جشن گرفته میشود و مسئولین به همراه دانشآموزان و والدینشان، آغاز مدرسه را گردهم میآیند و زنگِ مهر به صدا درمیآید.